Bir şeyler yazmak için her zaman bir konunun olması gerektiğine inanmışımdır..
Ah.. Yazmaya başladım ama aklımda bir konu yok.. Amaçsız, düşünmeksizin başladım parmaklarımı klavyenin üzerinde oynatmaya..
Bu gün garip ve anlaşılmaz günlerimden birini yaşıyorum..
Coştum ki bu pek sık görülen bir şey değildir.. Düşüncelerim, içim oldukça coşmuş durumda.. bunun dışarı yansıdığını sanıyorsunuz çok yanılıyorsunuz.. Bu problemlerimden biri.. Her zaman içimde, her zaman yalnız yaşamayı sevenlerden oldum.. Bu blog neden açıldı biliyor musunuz..? Kendi düşüncelerimi bir de bu yolla anlatacağım kendime.. Eh.. Arada bir kaç kişi gelir de "işte bir çatlak daha" derse "eyvallah" diyebilme kabiliyetine de sahibim..
Ama önyargılı olmayalım..Çatlak değilim.. Sadece.... Karmaşık biriyim sanırım.. Kendim bile çözemedim bu kördüğümü.. Iyyy..
Melankolik halleri sevmem, uygulamam ama yazmayı sever, yazılarımda sık sık melankolik havalar estiririm...
Bunun da onlardan biri olacağını sanıyordum ama parmaklarım izin vermiyor...
Evet bu gün konusunda yanılmamışım.. Az önce ki tatsızlığa rğmen gayet iyi hissediyorum ki sanırım iki saate kalmaz o tatsızlığı da unuturum..
Yazmalı mıydım..?
Hayır..
Aslında taşları yerinden oynatmayı severim...Ayağıma düşürsemde sesim çıkmaz..
Ama yine de tatsız konular geçmişle oldukça uyumlu duruyor..
Şimdilik...
;)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder